Svečano otvaranje ArtLink festivala nastupom Simfonijskg orkestra RTS, poljske violinistkinje Agate Šimčevske i slovačkog dirigenta Lukaša Pohuneka

Nakon pobede na Henrik Vijenjavski međunarodnom violinskom takmičenju u Poznanju 2006. godine, Agata Šimčevska je osvojila niz prestižnih nagrada. Bila je, takođe, prva dobitnica nagrade „London Music Masters“ koju joj je dodelio žiri sastavljen od članova Londoskog filharmonijskog orkestra, Vigmor hola i Kraljevskog koledža za muziku.

Oktobra 2009. godine, Šimčevska je imala debi u Vigmor holu, nakon čega je dobila poziv da nastupa u Kraljevskoj festivalskoj dvorani, sa Londonskim filharmonijskim orkestrom kojim je, na jesen 2010. godine, dirigovao Osmo Vanska.

Nastupala je širom Evrope, kao i u Izraelu, Kanadi, Kini, Koreji i Japanu, i sarađivala sa orkestrima poput Sinfonia Varsovia, Varšavske filharmonije (nacionalne filharmonije Poljske), Simfonijskog orkestra Poljskog nacionalnog radija, Lahti simfonijskog orkestra, Viljnus državnog simfonijskog orkestra i Ruske filharmonije. Sarađivala je sa izuzetnim dirigentima, uključujući Kšištofa Pendereckog, Andreja Borejka, Mošea Acmona, Dmitria Lisa, Sauliusa Sondeckisa, Antonija Vita, Maksima Vengerova i Jeržija Maksimiuka.

Šimčevska je i aktivan kamerni muzičar. Od 2005. godine učestvuje na prestižnoj Međunarodnoj muzičkoj akademiji Švajcarske koju je osnovao Seiđi Ozava. Kao najmlađi član i koncertmajstor Ongaku-juku orkestra, 2005. godine je obišla Japan i Kinu sa maestrom Seiđijem Ozavom. Na festivalu Kronberg akademije „Kamerna muzika povezuje svet“, 2010. godine, imala je priliku da svira sa Gidonom Kremerom, Jurijem Bašmetom i Francom Helmersonom.

Njena diskografija uključuje nastupe sa Kristijanom Cimermanom, Kajom Dančovskom, Rišardom Groblevskim i Rafalom Kvjatkovskim iz „Gražina Bacevič“ klavirskog kvinteta za Deutsche Grammophon, na obeležavanju stogodišnjice od kompozitorovog rođenja. Oktobra 2010. godine, Šimčevska je snimila violinske koncerte Bruha i Mendelsona, kao i „Legendu“ Vijenjavskog.

Agata Šimčevska svira na violini Antonija Stradivarija („Kremona“ iz oko 1680. godine), pozajmici „Deutsche Stiftung Musikleben“.

Kao poslednji evropski student maestra Kurta Masura, Lukaš Pohunek jedan je od predvodnika svoje generacije. Već je razvio snažan profil gostujućeg dirigenta i nastupao sa mnogim vrhunskim orkestrima. Sarađivao je sa „MSM simfonijskim orkestrom“ u Njujorku i „Leipziger Simphonieorchester“ s kojim je kasnije debitovao na koncertu u „Gevandhaus“ u Lajpcigu. Stalni je gost dirigent slovačke „Sinfonietta Žilina“, „Slovačke državne filharmonije Košice“ i Poljske državne filharmonije „Zielona gora“. Bio je angažovan kao asistent dirigenta u Slovačkom narodnom pozorištu u Bratislavi. Sa Rumunskom državnom filharmonijom „Oltenia“ u Krajovi, debitovaće 2016. godine, a zatim 2018. godine sa Slovačkom filharmonijom u Bratislavi.

Lukaš potiče iz porodice profesionalnih muzičara. Diplomirao je na „Žilina konzervatorijumu“, na odseku za trubu (pod nadzorom svog oca Jana Pohuneka). Nakon toga nastavio je školovanje za orkestarsko dirigovanje na „Akademiji scenskih umetnosti u Pragu“ kod Leosa Svarovskog i na Muzičkoj akademiji u Krakovu kod Tadeuša Strugala i Rafała Delekta. Tokom studija Lukaš je, takođe, pohađao nastavu na „Accademia Musicale Chigiana“ sa Đanluiđijem Đelmetijem, u „Fondaciji Lovro fon Matačić“ sa Kolin Meters i na „Royal Northern College“, u Mančesteru, kod Marka Herona, na Krakovskoj muzičkoj akademiji sa Aleksandrom Lajbreihom, a usavršavao se na seminaru „Umetnost dirigovanja“ kod Džordža Pelivaniana. Bio je asistent Olivera von Dohnanija. Nagrađen je stipendijama „Dvoržak društva“ u Londonu i „Olga Havel fondacije“ u Pragu.

Tokom 2015. godine, Lukaš je pohađao seminar dirigovanja kod Kurta Masura na „Manhattan School of Music“ u Njujorku, a kasnije je na lični poziv maestra Masura učestvovao na „Mendelson akademiji“ u Lajpcigu, kao prvi evropski dirigent ikada na ovom redovnom događaju u organizaciji „Mendelson Fondacije“ i „Mendelson kuće“ iz Lajpciga.

Druga evropska koncertna angažovanja uključuju nastupe sa „Janaček filharmonijskim orkestrom“ iz Ostrave, „Katalonskom simfonijom mladih“, „Ensemble Orquestra de Cadaqués“, „Zapadno-češkim filharmonijskim orkestrom“ iz Teplica, Pendereckijevim „Beethoven Academy Orchestra“ iz Krakova, Hrvatskim kamernim orkestrom „Zagreb“, „Orchestra della Fondazione Bulgaria Classic Siena“, „Academic Chamber Soloists“ iz Praga i Moravskom „Sinfonietta Ostrava“. Kao solo trubač nastupao je sa Slovačkom filharmonijom, „Bohuslav Martinu filharmonijom“ iz Zlina, „Bratislava Conservatori“ simfonijskim orkestrom, „Janaček filharmonijom“ iz Ostrave i Slovačkom „Sinfonietta Žilina“.

Ansambli Muzičke produkcije Radio-televizije Srbije – Simfonijski orkestar (1937) i Hor (1938) – deluju duže od sedam decenija i predstavljaju stub muzičke delatnosti radija i televizije u Srbiji. Ansambli imaju i razvijenu koncertnu delatnost i svojim osmišljenim i angažovanim radom, nastupima u Beogradu, širom Srbije i u inostranstvu, značajno doprinose kvalitetu muzičkog života, posebno negujući srpsku muzičku baštinu. U svojstvu šefa-dirigenta, uz najznačajnija gostujuća dirigentska imena, ansamblima su rukovodili najznačajniji muzički poslenici – Mihajlo Vukdragović i Milan Bajšanski, prvi rukovodioci orkestra i hora, potom Stevan Hristić, Krešimir Baranović, Borivoje Simić, Mladen Jagušt, Vančo Čavdarski, Vladimir Kranjčević, Milen Načev i David Porselajn. Od 2005. godine umetnički direktor i šef dirigent ansambala je Bojan Suđić, koji je svoju karijeru upravo i počeo 1985. godine radom sa Horom i 1989. godine sa Simfonijskim orkestrom RTS. Ansambli su nastupali na svim značajnim festivalima u Jugoslaviji i Srbiji, a ostvarili su i uspešne turneje u Engleskoj, Italiji, Francuskoj, Austriji, Nemačkoj, Švajcarskoj, Španiji, Grčkoj, Rusiji, Rumuniji, Maroku, Crnoj Gori i Hrvatskoj.

Osim arhiviranja koncertnih snimaka čiji su programi uglavnom namenski koncipirani, orkestar je ostvario i veliki broj studijskih snimaka među kojima najviše ima kompozicija domaćih autora (jugoslovenskih i srpskih) i savremene muzike, a sa domaćim solistima. Tokom rada programski ciljevi nisu se bitno menjali: kvalitetno (najčešće premijerno) izvođenje i snimanje ostvarenja domaće muzike (istorijske i savremene), premijerno predstavljanje onih ostvarenja svetske umetničke baštine koja do tada nisu bila zastupljena na našim koncertnim podijumima, posebno monumentalna vokalno-instrumentalna, simfonijska i a kapela dela. Na toj liniji izgradnje najviših izvođačkih profesionalnih standarda i ostvarenja nadahnutih originalnih kreacija, našli su se i projekti ostvareni u poslednjih deset godina rada pod umetničkim rukovodstvom maestra Bojana Suđića.

Osim ustanovljavanja koncertnih sezona i učestalijeg izvođenja kapitalnih dela svetske muzičke baštine, ansambli su zadržali svoje usmerenje ka interpretaciji i snimanju dela srpskih kompozitora, poput kompozicija Vasilija Mokranjca, Ljubice Marić, Konstantina Babića, Vladana Radovanovića, Rajka Maksimovića, Dejana Despića, Vlastimira Trajkovića, Milana Mihajlovića, Ivana Jevtića, Zorana Erića, Jugoslava Bošnjaka, Rastislava Kambaskovića, Vere Milanković, Svetislava Božića, Isidore Žebeljan, Ivana Brkljačića, Aleksandra Simića, Aleksandra Sedlara, Zorana Mulića, i mnogih drugih, kao i klasika srpske muzike Kornelija Stankovića i Stevana Mokranjca kojem je – povodom obeležavanja jubileja stote godišnjice od smrti – 2014. godine posvećena centralna pažnja, Petra Konjovića, Stevana Hristića, Marka Tajčevića, i drugih.